54-jarige vrouw, theaterdier, eigen zaak, levenslustig, energiek, avontuurlijk zoekt een man. Na 10 jaar vrijgezel te zijn geweest, is ze nu toe aan een lekkere vent. Je hebt mensen die een advertentie zetten zogenaamd namens een vriendin. Anderen doen het omdat ze zich incompleet voelen zonder wederhelft. Het woord zegt het al - wederhelft - alsof een van de twee nooit helemaal honderd is maar in het gunstigste geval slechts vijftig procent kan zijn. Dat is nou niet bepaald een teken van groot zelfvertrouwen. Dan heb je nog mensen die op zoek zijn naar maatjes en gezelligheid en ook altijd met van die knusse (romantisch met kaarslicht wandelen of naar de zonsop-onder-gang kijken)voorbeelden aan komen zetten.
Van wie ik helemaal nooit iets begrijp zijn die mensen die alleen vertellen hoe mooi, vrolijk, geestig, onbevooroordeeld en warmbloedig ze zijn. Voor het gemak vergeten ze natuurlijk te laten weten dat ze misschien ook nog wel een of twee minder aantrekkelijke karaktertrekjes hebben die maken dat de een na de andere partner het hazenpad kiest.
Een vriendin van me is eens ingegaan op een advertentie waar iemand gezocht werd met veel fantasie, maar de eerste de beste keer dat zij van die fantasie blijk gaf kon ze nog maar net het rond vliegend servies ontduiken.
Met relaties is het altijd wat. Als je er een hebt dan droom je van hoe het zou zijn als je weer alleen was. Ben je alleen dan kan je nergens anders aan denken dan hoe je leven zou zijn met iemand aan je zijde.
Mijn bezige podiumbestaan brengt me in contact met ongelofelijk veel mannen en daar zitten zo nu en dan best heren bij die ik langer dan een middag of avond zou willen spreken. Dat komt er natuurlijk nooit van. Hoewel de buitenwereld dat niet geloven wil.
Van de week hadden mijn bloedmooie kinderen, twee dochters en een zoon, een advertentie voor mij opgesteld. Omdat ze vonden dat het wel eens tijd werd voor een man voor mij. De advertentie die ze in zouden zenden stond vol met mooipraterij. Over hoe geliefd ik wel was en hoe druk ik het had en daarom nooit tijd om de kroeg in te gaan en leuke mensen te ontmoeten (alsof je die in een kroeg tegen kunt komen) en dat het toch zo aardig zou zijn als ik thuis ook iemand had die mij kon opvangen. Zodat zij dat niet hoefden te doen.
U moet weten: die bloedjes van kinderen zijn allemaal het huis uit en twee hebben een eigen gezinnetje maar ze lopen de hele week bij mij de deur plat. Ze werken ook nog eens mee in "de zaak". Als dat geen kinderopvang is dan weet ik het niet meer. Mocht u ergens een advertentie lezen met allerlei positieve dingen die op mij zouden kunnen slaan dan heb ik plaatsing niet kunnen voorkomen en hebben ze hem toch stiekem naar de krant gestuurd.
