Het heeft maar een haartje gescheeld of ik was te laat met het inleveren van dit stukje. Hoewel ....eigenlijk niet echt een haartje maar meer een onsje. Er zijn dingen die mensen liever voor zichzelf houden, zoals je pincode, de plekken waar moedervlekken zitten en de hoogte van je bankrekening. Nou ja, dat laatste geldt alleen voor degenen die een hoge bankrekening hebben want gewone arme mensen doen daar nooit moeilijk over. Maar met u, lieve lezer, heb ik inmiddels zo'n band dat ik het u wel wil vertellen; we zijn immers toch onder elkaar.
Het zit zo, ik heb een operatie gehad.....nee ik was niet ziek, maar ik ben meegegaan met de nieuwste trend, de bezuiniging. De regenten bezuinigen dat het een aard heeft en snijden in alles wat los en vast zit. Ik dacht, dat kan ik ook want ik bezat, sinds de geboorte van mijn drie bloedjes van kinderen, iets wat meer vast dan los zat en dat ik liever kwijt dan rijk was, namelijk een hele beste buik. Lovehandles, noemt men dat zolang het liefdesleven nog in volle bloei is maar naarmate de jaren verstrijken blijft er van de handles meer over dan van de love. Ik heb geheel vrijwillig, zeg maar gewillig, in mezelf laten snijden door een vriendelijke chirurg met een vlijmscherp mes. Of het een onsje meer mocht zijn, vroeg hij nog beleefd en ik antwoordde dat hij me mocht bezuinigen zo veel als hij maar kon en zodoende heeft hij een compleet zwijntje bij me weggehaald .....een hangbuikzwijntje, inderdaad. Alles wat nog bruikbaar is heb ik gedoneerd aan het brandwondencentrum, niet het spek maar het vel natuurlijk, opdat ze daarmee anderen kunnen oplappen. Ik vraag me trouwens af of ze ook witte mensen met bruine huid kunnen helpen want meestal gebruiken ze maar hele flinterdunne laagjes en of je dat dan zou zien of niet. Je wil tenslotte niet op een (op)lapjeskat lijken na de behandeling. Ach, daar zullen ze zo langzamerhand wel ervaring in hebben mag ik hopen. Intussen voel ik me al een stuk lichter, in gewicht en in portemonnee, hoewel ik nog midden in het onthechtingsproces zit. Ja, natuurlijk is het luxe want als ik niet geweten had hoe ik aan voedsel voor morgen moest komen of waar ik vanavond kon slapen zou ik meer aandacht voor de knormaag dan voor mijn hangbuik hebben. Eerlijk is eerlijk. Maar ik zou me geen echte actrice durven noemen als ik er niet ook een flinke draai aan kon geven met de redenering dat ik het uiteindelijk vooral voor mijn publiek heb gedaan. Immers, de mensen hoeven nu minder te kijken om me toch helemaal te kunnen zien en dat is toch mooi meegenomen. Dat scheelt een slok op een borrel, vooral bij avondvullende voorstellingen. Hoe was die mooie Hollandse uitdrukking ook al weer? "Wie goed moet, doet goed, op zoete voet, ontmoet, zit goed tot in den doed" of iets dergelijks. Ach, wat doet het er toe. Zolang je vel maar goed zit, zit je goed in je vel ...... en dan kunnen ze het je in ieder geval niet over de oren trekken. Zo is het maar net, toch?
